Hind'e Giden Gölge II
Payitaht'ın Sırrı
Arka Kapak Yazısı
Resmen ölü ilan edilmiş bir adam.
İmparatorluğun kalbinde, görünmez bir savaş.
Kurmay Binbaşı Mehmed Sâbit Celâl, Horasan’daki o tekinsiz görevden İstanbul’a döndüğünde bir gerçeği fark eder: O artık ne eski rütbesine ne de eski hayatına aittir. Harbiye Nezareti’nin koridorlarında kendi resmî ölümünü ilan ettirerek gölgelere karışır. Ancak bu "yok oluş", onu çok daha eski ve karanlık bir hakikatin tam merkezine çekecektir.
Sisli Sirkeci rıhtımlarından eski tekkelere, Münire Hanım’ın gizemli evinden yeraltı geçitlerine uzanan bu yeni savaşta Sâbit ve sadık yoldaşları; sadece İngiliz ve Rus casuslarının değil, müttefik görünen Alman aklının da peşinde olduğu kadim "Emanet Hattı"nı korumak zorundadır.
Kimliğini yok etmek pahasına devleti yaşatmaya yeminli birkaç isimsiz kahramanın, ihanetle sadakatin birbirine karıştığı o puslu payitaht günlerinde verdiği bu amansız istihbarat savaşına tanık olacaksınız.
Hind'e Giden Gölge II: Payitaht'ın Sırrı, görünen tarihin altındaki o büyük ve sessiz fırtınanın romanı...
Önsöz
Bir yolculuk bittiğinde, geriye dönen kişi asla yola çıkanla aynı adam değildir. Hele ki o yol, Horasan'ın kavurucu çöllerinden, ihanetin ve sadakatin ince bir çizgide sınandığı serhat boylarından geçiyorsa...
İlk kitapta İran üzerinden Hind'e uzanan o zorlu coğrafyada hayatta kalmayı başaranlar, payitahta döndüklerinde savaşın bittiğini sanabilirlerdi. Oysa asıl savaş, cephelerde silah sesleriyle değil; Babıâli'nin loş koridorlarında, elçilik salonlarında ve Balat'taki çürük bir sabunhanenin gölgelerinde, fısıltılarla veriliyordu.
Elindeki silahı bırakıp gölgelere karışanların, devlet yaşasın diye kendi isminden ve varlığından vazgeçenlerin hikâyesidir bu. 1914’ün o sisli İstanbul'unda, herkesin birbirine dost görünüp düşmanlık güttüğü o büyük satranç tahtasında, taşların değil, tahtanın ta kendisini ayakta tutmaya çalışan görünmez kahramanların dünyasına hoş geldiniz. Mehmed Sâbit Celâl’in Horasan’dan getirdiği ateş, şimdi payitahtın en karanlık sırlarını aydınlatmak üzere...
Bölüm 1 - Sis Altında Sirkeci
Horasan’dan sağ dönmeyi başaran Sâbit ve ekibi, İstanbul’a kahramanlar gibi deği...Bölüm 2 - Resmi Mezar
Sâbit Celâl Harbiye Nezareti’ne bir kurmay subay olarak değil, kendi adını ve it...Bölüm 3 - Münire'nin Kapısı
Harbiye’de kendi resmî ölümünü ilan ettiren Sâbit Celâl, İstanbul’daki son sığın...Bölüm 4 - Ölülerin Yürüyüşü
Harbiye’den ve Münire’nin evinden ağır darbeler alarak dönen Sâbit, Balat’taki s...Bölüm 5 - Mavi Dikişli İstanbul
Sâbit Celâl ve ekibi İstanbul’daki görünmez savaşın asıl cephelerinden birinin e...Bölüm 6 - Hastane Koridorları
Nâzım Refik, Cerrahpaşa’nın kan, irin, karbolik ve ölüm kokan koridorlarında yal...Bölüm 7 - Av
Bölüm 7’de Sâbit Celâl ile Kâzım Bars Han, Horasan’daki ihanetin payitahttaki uz...Bölüm 8 - Yerebatan'daki Hafıza
Sâbit, Kâzım ve Feridun, Galata’daki avın hemen ardından Ayasofya’nın gölgesinde...Bölüm 9 - Barut ve Ateş
Yerebatan’dan çıkan Sâbit Celâl ve arkadaşları, ellerindeki yarım mühürlü emanet...Bölüm 10 - Babıâli'de Pusu
Sâbit Celâl ve ekibi, Yerebatan’dan çıkardıkları yarım mühürlü emanetin ağırlığı...Bölüm 11 - Gölgenin Evi
Sâbit Celâl, Kâzım ve Feridun, Gölge Paşa’nın konağına yalnız bir suikast için d...Bölüm 12 - Kan ve Karar
Gölge Paşa’nın konağından güçlükle çıkan Sâbit Celâl ve arkadaşlarının artık yal...
Mehmed Sâbit Celâl Bey
Kurmay Binbaşı (Mekteb-i Harbiye ve Erkân-ı Harbiye mezunu).
Mizaç: "İtaat kışlada, irade sahrada" felsefesine inanır. Emir vermeyi bilir ama bağırmayı küçüklük sayar. Soğukkanlı ve az konuşan bir yapıdadır; duygusal bağlarını belli etmez. Büyük laflardan hoşlanmaz, "ne olması istenir" değil "ne olabilir" sorusuna odaklanır.
Nâzım Refik
Hekim Yüzbaşı (Sahra ve Harp Cerrahı).
Mizaç: Bilimsel bir sinizme (alaycılığa) sahiptir; gerçekçi, sert ve lafı dolandırmadan doğrudan konuşur. "Vatan, bayrak, fetih" gibi büyük lafların karın doyurmadığına inanır; onun için tek ve yegâne gerçek, masadaki atan nabızdır. Hurafelere, gizeme ve metafiziğe (özellikle Feridun'un temsil ettiği dünyaya) şüpheyle, hatta çoğu zaman öfkeyle yaklaşır.
Kâzım Bars Han
Resmî kayıtlarda Süvari Zabiti; fiiliyatta Saha Ajanı, İz Sürücü ve İstihbaratçı.
Mizaç: Şüpheci, soğuk, pragmatik ve yüzeyde son derece sakin. İnsanları ağızlarından çıkan süslü laflarla değil, yutkundukları hecelerle, seslerindeki titremeyle ve sakladıkları niyetlerle tartar. Onun için "mutlak şüphe" bir karakter kusuru değil, en büyük hayatta kalma sanatıdır.
Feridun Vefa
Resmî bir unvanı yoktur; eski bir zabit, yeni bir yol ehli. Fiiliyatta kadim yolların, tekkelerin ve "Emanet Hattı"nın hafızasını taşıyan manevi rehber.
Mizaç: İçe dönük, fevkalade sabırlı ve sezgileri çok kuvvetlidir. Nâzım gibi her şeyi çıplak akılla inkâr etmez, fakat cahil kitleler gibi her açıklanamayanı da körü körüne kutsallaştırmaz. İkisinin arasındaki o ince, tehlikeli "hikmet" çizgisinde yürür.
Münire Hanım
İstanbul’daki "Sessiz Merkez"; fiiliyatta Kuvayı Milliye’nin ve Sâbit’in elçiliklerdeki görünmez istihbarat gözü (Gölge Elçisi).
Mizaç: Vakur, derin ve duygusunu gösterişsiz taşıyan bir kadındır. Söylenmeyeni anlayabilen, en gürültülü vals müziğinin altından süzülen bir İngiliz kâtibinin fısıltısını dahi ayıklayacak kadar keskin bir sükûnete sahiptir.
Bîbî Zühre (Eski adıyla Adsız Kadın)
Kabil yönündeki "İç Kapı"ların mutlak yöneticisi; erkeklerin küçümsediği görünmeyen "Kadın Haberleşme ve İstihbarat Ağı"nın ana düğüm noktası.
Mizaç: Soğukkanlı, ketum ve tehlikeli ölçüde sakin. Karşısındakine (özellikle Sâbit veya Kâzım gibi kurtlara) yardım eder gibi görünür ama ağzından çıkan her eksik cümle, aslında muhatabının niyetini ve sabrını tarttığı ölümcül bir sınavdır.